به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران» این تشکل به منظور انجام فعالیتهای مشترک و گسترده و تاثیرگذار در اسفند ماه سال 1388 با برگزاری همایشی با نام "امت واحده؛ راهکار مقابله با استکبار جهانی" رسما اعلام موجودیت کرد.
به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ برای اطلاع و آشنایی بیشتر با فعالیت های این تشکل، به گفتوگو با مجتبی احمدی، عضو شورای مرکزی امت واحده نشستیم. مجتبی احمدی، فارغ التحصیل رشته فرهنگ و ارتباطات از دانشگاه امام صادق(ع) در مقطع کارشناسی ارشد است و از دوران دانشجویی فعالیت در حوزه جهان اسلام را شروع کرده است.
متن این گفتوگو را در ذیل بخوانید...
- از شروع فعالیت شما شروع کنیم...
قبل ازین ما در قالب جنبش دانشجویان جهان اسلام و بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق(ع) تقریبا از زمان حمله آمریکا به عراق فعالیت های خود را آغاز کرده بودیم. هسته این جنبش متعلق به دانشگاه امام صادق(ع) بود، اما درمدت زمان فعالیت خود توانست با چند دانشگاه دیگر نیز ارتباط گیری کند و در این دانشگاه ها نیز فعالیت هایی در قالب این جنبش انجام شد. البته در حال حاضر فعالیت های دانشجویی در قالب این جنبش یک حالت رکود را تجربه می کند. این جنبش از زمان تشکیل خود تا نسل سوم ادامه یافت، اما نسل چهارم آن تشکیل نشد. اوج فعالیت این جنبش در زمان جنگ 22 روزه در سال 87 بود و ماجرای تحصن در فرودگاه مهرآباد.
- به چه دلیل به این نتیجه رسیدید که اتحادیه امت واحده را تشکیل دهید؟
ما در سال 83 وارد دانشگاه شدیم، یعنی سال آخر ریاست جمهوری آقای خاتمی. در آن زمان تقابل جدی فکری در سطح کشور در ماجرای انرژی هسته ای وجود داشت. این تغییر ریلی که در کشور در حال اتفاق افتادن بود به علاوه موضوعات بین المللی و جهان اسلام در فضای دانشجویی پر رنگ شده بود. یعنی ورود ما به دانشگاه با موضوع کلان عدالت در داخل کشور و به نوعی در خارج از کشور عجین شد. به همین دلیل ما به سمت اندیشه های حضرت امام(ره) کشیده شدیم مخصوصا بعد اندیشه های جهانی ایشان. اتفاقی که این مسئله را بیشتر تقویت کرد ماجرای اشغال عراق به دست آمریکا و کشتار فلوجه بود که مقام معظم رهبری پیام دادند و این افراد را کفار حربی خواندند که معنای کفار حربی با مفاهیم دیگر بسیار متفاوت است. این مسائل باعث شکل گیری جنبش دانشجویان جهان اسلام بود. ما فعالیت های خودمان را در حوزه جهان اسلام و در سطح بین الملل در ذیل عنوان دانشجویان جهان اسلام در سال 84 آغاز نمودیم و هرچه بیشتر جلو آمدیم بیشتر برای ما اثبات شد که اتفاقات اصلی در حوزه بین الملل رقم می خورد. تقریبا از 4ـ5 سال اخیر نیز خبرهای مرتبط با این حوزه در صدر اخبار کشور قرار گرفته و برای همه مسئله شده است.
ما به دلیل همین ضرورتی که احساس کرده بودیم فعالیت های خود را در حوزه دانشجویی آغاز کردیم. سال 87 ماجرای تحصن فرودگاه مهرآباد ما را به این جمع بندی رساند که ما برای اینکه بتوانیم در فضای بین الملل نقش آفرینی کنیم باید یک تشکل منسجمی را طراحی کنیم که بتواند از ظرفیت های مردمی استفاده کند و به غیر از موارد بحرانی به صورت تشکیلاتی در فضای بین الملل حضور داشته باشد، ارتباط گیری کند و فعالیت نماید. در واقع این تحصن 6 شبانه روز به طول انجامید و نطفه اتحادیه امت واحده در فرودگاه مهرآباد بسته شد. یعنی تصمیم شکل گیری اتحادیه در یک شرایط بحرانی گرفته شد. حدود یک سال در مورد بایدها و نبایدهای کار آسیب شناسی کردیم؛ به دلیل اینکه ما نمی خواستیم حرکتی را بنیان گذاریم که طول موجش کوتاه باشد و مثلا در عرض یک سال بسته شود. الحمدا... از سال 88 توانستیم خودمان را تثبیت کنیم. ما اکنون مرحله ی تثبیت را گذرانده ایم و در مرحله ی توسعه قرار داریم.
- برای این اتحادیه اساسنامه هم تدوین شده است؟
ما برای تشکیل امت واحده یک سال به صورت هفتگی یا دوهفته یکبار، مفصل جلسه برگزار کردیم و جمیع جوانب را در نظر گرفتیم. هسته اصلی ای که در این جلسات حضور داشتند همان افرادی بودند که در تحصن فرودگاه حضور داشتند. در واقع هسته اصلی که بنیانگذار اتحادیه بودند دانشجویان سال اول نبودند که تازه شروع به فعالیت کرده باشند، آن ها دانشجویانی بودند که تجربه اندوخته بودند و تصمیم داشتند تشکلی را به وجود آورند که بتواند فعالیت های منسجمی داشته باشد. ما در طول این یک سال تمام حوزه های فعالیتی که امکان پذیر بود را بررسی کردیم. ظرفیت هایی که در فضای داخل کشور در فضای بین الملل وجود داشت را در نظر گرفتیم از جمله: پتانسیل دانشجویان خارجی، پتانسیل طلاب خارجی، پتانسیل زوار، آورگانی که در ایران حضور دارند.
این جلسات آسیب شناسی ما را از یک ورود هیجانی به کار بازداشت و باعث شد ما ابعاد کار را بررسی کنیم و همین مسئله باعث شد که این کار تا امروز استمرار داشته باشد و زود زمین نخورد.
- اتحادیه امت واحده در شهرهای دیگر هم شعبه ای دارد؟
سیاست تشکیلاتی ما 2 اصل دارد:1ـ ارتباط خارجی 2ـ انسجام داخلی.
یعنی ما در خارج از کشور به دنبال حداکثری کردن ارتباطات خود با تشکل ها، گروه ها، NGOها و... بودیم. ولی به دنبال شعبه داشتن در داخل کشور نبودیم. ما فضای ارتباط گیری در خارج از کشور را بسیار باز تعریف کردیم. به این شکل که گروه های قابل ارتباط گیری را در 11 گروه دسته بندی کردیم.از جمله: گروه های محیط زیست، گروه های اسلام گرا، گروه های اخلاق گرا در غرب، گروه های ضد امپریالیست و...
در حوزه داخلی، سیاست ما بر مبنای انسجام بود؛ یعنی به این نتیجه رسیدیم که تنها ارتباط کافی نیست و ما باید سازمان یافته تر فعالیت کنیم، ولی به دنبال اینکه یک تشکیلات غول پیکر هم بشویم، نبودیم. یعنی نوع سازمان دهی ما تخت بود و یک سازمان هرمی تشکیل ندادیم. ما در نظر داشتیم به جای اینکه یک سازمان با ارتفاع بلند باشیم به سمتی برویم که هسته هایی تشکیل شود که این هسته ها خود بتوانند فعالیت کنند؛ یعنی با هم هارمونی و هماهنگی داشته باشند، اما یک ساختار عریض و طویل نباشند که منتظر ابلاغ و دستور از بالا باشند. از طرفی، برند امت واحده داشتن برای ما اهمیت نداشت به این معنا که همه شعبه امت واحده باشند؛ برای ما هدف مان اهمیت داشت. مسئله ی قم متفاوت است به این دلیل که هم اعضای ما در قم حضور داشتند و هم ظرفیت های بین المللی قم بسیار بالاست به همین دلیل ما در قم و تهران دفتر داریم. البته در افق، نگاه ما توجه به استان هایی که پتانسیل دارند تعریف شده است. مانند: استان سیستان و بلوچستان، استان قزوین به دلیل حضور دانشجویان خارجی، استان خراسان به دلیل زوار خارجی، استان خوزستان به دلیل ارتباط با عراق، استان فارس به دلیل ارتباط تاریخی که با حوزه خلیج و شرق آفریقا داشته و دارد (در حال حاضر بیشتر از 100 هزار فعال اقتصادی فارس در حوزه خلیج فارس فعالیت دارند.) در واقع استان فارس هم پایتخت جنوب کشور به یک معنا محسوب می شود و هم به نوعی عقبه خلیج فارس و شرق آفریقا است. استان آذربایجان به دلیل پتانسیل ارتباط با آذربایجان و ترکیه، استان گلستان به دلیل پتانسیل ارتباط با ترکمنستان، استان کردستان و... ما در این استان ها به دنبال این هستیم که افرادی که با ما همگرا هستند را شناسایی کنیم و کمک کنیم تا تقویت شوند. ما در حال حاضر در برخی استان ها مانند سیستان و بلوچستان و کردستان و... ارتباط گیری انجام دادیم، پروژه تعریف کردیم و در برخی استان ها دوره ی آموزشی برگزار نمودیم. یعنی در راستای انسجام و شبکه شدن این فعالیت ها را انجام دادیم.
- کدام یک از سیاست های شما، ارتباط خارجی و انسجام داخلی، موفق تر بوده است؟
در بحث ارتباط خارجی ما موفق تر بودیم. ما حوزه کاری خودمان را در فضای جهان اسلام با تمرکز بر دو مفهوم آغاز کردیم: مقاومت و وحدت. ما بلافاصله بعد از تشکیل امت واحده در اسفند 88 با یک اتفاق روبه رو شدیم. ماجرای حمله اسرائیل به کشتی مرمره اتفاق افتاد که بعد از این اتفاق مقام معظم رهبری پیام دادند که "باید بارها و بارها در قالب های مختلف حرکت نمادین کشتی ها به آبهای غره تکرار شود." ما فلسفه وجودی خود را همین می دانستیم که در بحران های به وجود آمده در جهان اسلام نقش آفرینی موثری داشته باشیم. بنابراین در همین راستا در آذرماه 89 کاروان آسیایی همبستگی با مردم غزه را راه اندازی کردیم. البته جلساتی در مالزی، لبنان، دمشق و ایران در طی 5ـ6 ماه گذاشته شد. نقطه ارتباط گیری ما در همین زمان بود. ما از قبل به واسطه طلاب جامعه المصطفی ارتباط گیری هایی انجام داده بودیم. از طریق مهمانان مراسم سالگرد ارتحال امام نیز ارتباطاتی گرفته شد. و ارتباطات مان گسترده تر گشت به این ترتیب توانستیم ایده ی اولیه ی کاروان آسیایی همبستگی با مردم غزه را عنوان کنیم. این اعضای اولیه افرادی از سوریه، لبنان، مالزی، پاکستان، ایران، ترکیه و... بودند. جلساتی با حضور این افراد برگزار شد. به دلیل اینکه راه دریایی بسته بود از راه زمینی کاروان شروع به حرکت کرد. از جنوب شرق آسیا حرکت نمودند. مالزی، اندونزی، ژاپن، هند، پاکستان، ایران، ترکیه و سوریه را پشت سر گذاشتند. از سوریه کالاها با کشتی تا بندر العریش رفت و افراد با پرواز رفتند به العریش مصر و هردو از طریق مرز رفح وارد غزه شدند. این اولین فعالیت جدی ما بود که بسیار نیز موفق بود.
این ایده در واقع به دلیل پیام مقام معظم رهبری به وجود آمد زیرا ایشان فرموده بودند:"امروز مسئله فلسطین اولی ترین مسئله ی حقوق بشر در جهان است." و ما به همین دلیل به این سمت حرکت کردیم که مسئله ی فلسطین را تبدیل به یک مسئله ی حقوق بشری کنیم. ببینید افرادی که در این کاروان حضور داشتند بسیار متفاوت بودند. مثلا گروه های هندو حضور داشتند که هیچ دینی نداشتند و تنها به دلیل اینکه مسئله ی فلسطین برایشان یک مسئله ی حقوق بشری بود در این کاروان حضور یافته بودند. یا افرادی از ژاپن حضور داشتند که فعالین مدنی در حوزه ی بی خانمان ها بودند. مسلمانان حضور داشتند و... در واقع کلکسیونی از افراد متفاوت در این کاروان بودند که ذیل موضوع فلسطین و محاصره ی غزه دور هم جمع شده بودند.
این کار سرآغاز خوبی برای فعالیت های بعدی ما بود. سال بعد ما "کاروان جهانی الی بیت المقدس" را راه اندازی نمودیم. در حال حاضر شناخت ما از فعالیت های NGOها در فضای بین الملل به نحوی است که می دانیم چه گروهی چه فعالیتی انجام می دهد.
- چرا فعالیت ها و ارتباطات شما برد رسانه ای ندارد؟
ارتباطات ما زمانی که در قالب کار مشترک با دیگران تعریف می شود نمود پیدا می کند. مثلا وقتی ما می توانیم برنده جایزه صلح نوبل را به ایران بیاوریم این ارتباطات خود را نشان می دهد که ارتباطات وجود دارد که این شخص در ایران حضور یافته است. یا در پروژه ناظران انتخابات سوریه فعالیت ما در خود سوریه رسانه ای شد. البته ما در بعضی موارد واقعا تمام توان خود را برای رسانه ای شدن برخی فعالیت ها به کار گرفتیم. ما به این آسیب شناسی رسیدیم که از نظر رسانه ای شدن کار، ما ضعیف عمل کردیم. هرچند ما به راهکار مشخصی در این زمینه نرسیدیم. کار ما کار مردمی است و ما بودجه به خصوصی برای این کار نداریم. البته ما با تشکل های دانشجویی ارتباط داریم. مسئله این است که خود تشکل ها تکلیف شان را با فضای بین الملل مشخص نکرده اند، بنابراین ما فقط در پروژه هایمان از کمک آنها بهره مند می شویم. هنوز نتوانستیم مدلی را برای ارتباط مستمر با داشجویان تعریف کنیم. مثلا حلقه های مطالعاتی راهی است که ما برای ارتباط با صنف داشجویان تعریف کردیم.
البته کار ما مردمی است بنابراین خسته نمی شویم. مدل جدیدی را برای ارتباط با داشجویان از مهر ماه قرار است انجام دهیم. ببینید البته این رابطه دو طرفه است. تشکل های داشجویی هم به سراغ ما نیامده اند که بگویند ما می خواهیم این پروژه را در فضای بین الملل انجام دهیم و از ظرفیت های ما استفاده کنند.
- میزان ارتباط گیری شما با داشجویان مسلمانی که در ایران در حال تحصیل هستند به چه صورت است؟
طلاب و دانشجویان خارجی دو جامعه ی هدف ما برای ارتباط گیری بودند. البته ما به شکل سیستماتیک با این افراد ارتباط نداریم. به دلیل اینکه توان تشکیلاتی ما آنقدر نبوده که ما بتوانیم تمام حوزه ها را فعال کنیم. کل توان تشکیلاتی ما در حال حاضر 10ـ 15 نفر است. فعلا ارتباط با اهل سنت در ایران برای ما به عنوان یک پرونده مهم مطرح است و 5ـ6 نفر درگیر این مسئله هستند.
دفتر قم امت واحده با رویکرد ارتباط گیری با طلاب طراحی شده و ما با این افراد ارتباط داریم. فضای دانشجویانی که برای تحصیل به ایران آمده اند با طلاب متفاوت است. دانشجویان مانند طلاب نیستند و خیلی با انگیزه های فعالیت به ایران نیامده اند. نکته ی دوم در مورد دانشجویان این است که پراکنده اند و در رشته های مختلف تحصیل می کنند. اینکه بتوان سر موضوع مشخصی این افراد را جمع کرد کار دشواری است. مثلا دانشجویان افغانی تشکلی به نام "هم صنفی" در دانشگاه بین المللی قزوین دارند. بنده با این تشکل چند جلسه داشتم و به اینان پیشنهاد دادم که در مورد پیشرفت افغانستان کار مشترک انجام دهیم و ما تا جایی که بتوانیم ظرفیت های ایران را در اختیار شما قرار می دهیم. البته هنوز به مرحله ی اجرا نرسیدیم. همان آسیب هایی که در کارهای دانشجویی وجود دارد در کار با دانشجویان خارجی هم دیده می شود. دانشجویان خارجی در پروژه های ما حضور داشتند. مثلا در پروژه ی کاروان ها از دانشجویان فلسطینی دعوت به عمل آوردیم و حضور داشتند.اما اینکه با این افراد کار تعریف کنیم و به جمع بندی برسیم، هنوز نتوانستیم. این دو دلیل عمده دارد؛ هم توان تشکیلاتی ما کم است و هم موانع برای انجام کار بلند مدت با دانشجویان خارجی بسیار است.
- در بحث اجلاس جوانان و بیداری اسلامی، امت واحده حضور و فعالیت داشت؟
ما به عنوان تشکل مردمی اعتقاد داشتیم کار هتلی در این عرصه جواب گو نیست. کار هتلی در عرصه ی بین الملل نمی تواند پاسخ گوی نیازها باشد. ببینید. نمی توان با مهمانانی که از ارگان ها باشند به توافق رسید. به قول خودشان این افراد علماء الفنادق هستند با کسی که اهل فندق باشد نمی توان به خندق رفت.
نظر ما این بود که افراد حداقل در قسمت جوانان در یک کمپ حضور داشته باشند. فقط هم این برنامه ها نباشد. برنامه های تفریحی و آموزشی هم وجود داشته باشد. حضور ما فقط در حد ارتباط گیری بود. البته فضای رسمی کشور خواسته یا ناخواسته خیلی تمایلی برای حضور تشکل های مردمی در بسیاری از حوزه ها ندارد. این جنس کارها بیشتر نمادین هستند.
- به نظر شما تشکل های دانشجویی چه میزان توان کار در فضای بین الملل دارند؟
طول موج یک فعال دانشجویی دو سال است. در این مدت هم وظایف بسیاری دارد. جنس کار بین الملل بلند مدت است. دوران دانشجویی یک آغاز است و یک دوره ی کارآموزی است برای دوره ی بعد از دانشجویی. بعد از دوران دانشجویی باید فعالیت مردمی انجام داد و نه فقط صرفا دانشجویی. یعنی در دوران دانشجویی تربیت و کارآموزی اتفاق بیفتد و بعد از این دوران در غالب تشکل مردمی استمرار یابد.
- برداشت شما با توجه به صحبت های حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبری برای اینکه چرا یک تشکل به سمت جهان اسلام برود، چیست؟
بنده معتقدم گفتمان اسلام و تشیع بحث "لیظهر علی دین کله" است؛ یعنی ما باید برویم به سمتی که بر همه ی دین ها از منظر نظری و منطقی و گفتمانی توفق پیدا کنیم. در ذات اسلام نگاه جهانی وجود دارد. زمین یک وطن توحیدی است. این مسائل باید در تربیت ما وجود داشته باشد که وجود ندارد. در ساختار تربیتی ما نگاه جهانی تعبیه نشده است. حضرت امام(ره) معتقدند اسلام ذاتا نمی تواند در یک کشور منحصر بماند زیرا رحمه للعالمین است و می خواهد هدایت عموم بشر را محقق نماید. نگاه جهانی باید به بخشی از ساختار تربیتی ما تبدیل شود. ظهور نیز یک پدیده ی جهانی است اما ما درکی از مسائل جهانی نداریم. قواعد تشکیل حکومت جهانی را نمی دانیم. چه با هویت شیعی و چه با هویت انسانی ما به نگاه جهانی نیازمندیم. به هرحال نوع بشر نیازمند این است که جامعه ی جهانی تشکیل دهد و زندگی مسالمت آمیز با همنوعان خود داشته باشد. یعنی ما با هر نوع نگاهی باید نگاه جهانی را به عنوان یک مولفه در تربیت خود وارد کنیم. یعنی مردم ما باید نگاه جهانی بخشی از هویت شان را تشکیل دهد. تا زمانی که این زیر ساخت های تربیتی اتفاق نیفتد کارهای ما در حد کارهای جزئی باقی می ماند و یک حرکت عمومی نخواهد بود. ببینید مثلا من به خاطر دارم که مسجد محله ی ما در این حوزه بسیار فعال بود. ما در آن زمان دانش آموز بودیم. زمانی که شیخ احمد یاسین را به شهادت رساندند ما برای ایشان تشییع جنازه ی نمادین برگزار کردیم. ویلچری را با گل تزئین کردیم. برانکارد از بیمارستان آوردیم. بچه ها لباس نظامی به تن کردند و چفیه بستند. این نوع فعالیت ها باعث می شود که نگاه جهانی بخشی از هویت افراد از دوران راهنمایی و دبیرستان آغاز شود، در دوران دانشجویی تقویت شود و در نهایت تثبیت گردد.
- آیا فضای کاری امت واحده به سمت مستضعفین غیر جهان اسلام هم می رود؟
بله. مبانی ما مبانی حضرت امام(ره) است. امام در یکی از مباحث فقهی خود سخنی دارند که: "عوام ادیان همه مستضعفند. بلکه عمده خواص ادیان هم مستضعفند." ما معتقدیم کان الناس امه واحده. قرآن می گوید ناس امت واحده بودند یعنی این ظرفیت در فطرتشان بوده است، ولی مشکل اینجاست که هویت های طائفه ای به وجود آمده است. کمونیست، شیعه، سنی، یهودی، مسیحی و...
در دل فعالیت های ما این نگاه لحاظ می شود. مثلا در کاروان های ما افراد مختلف با عقاید متفاوت حضور داشتند. نگاه ما نگاه قرآن است.
- من شنیدم که در حال حاضر امت واحده عمده فعالیت های خود را بر موضوع وحدت متمرکز کرده است. چرا به این نتیجه رسیدید؟
واقعیت این است که در حال حاضر این مسئله اولویت جهان اسلام است. زیرا در چند سال اخیر مسئله ی تکفیری ها و کشتارهای بین طائفه ای بسیار زیاد شده است. این بزرگترین مصیبت جهان اسلام در حال حاضر است. از طرف دیگر بزرگترین راه حل برای مقابله با آمریکا وحدت جهان اسلام است. باید زمینه های وحدت آنقدر تقویت شود که هرچه دشمن ترفندهای اختلاف را به کاربرد مانند کبریت انداختن در یک جای نمناک باشد. مصون شدن جهان اسلام در گرو تقویت وحدت است. پس این طبیعی است که در حال حاضر تمرکز ما بر مسئله ی وحدت باشد.
- در زمینه برگزاری حلقه های مطالعاتی در داخل دانشگاه ها و یا برای افراد علاقه مند شما فعالیتی انجام داده اید؟
ما در ابتدا در دفتر امت واحده حلقه های مطالعاتی با حضور اساتید برگزار کردیم. سپس دوره هایی را خود اعضای امت برگزار نمودند. در دانشگاه ها هم حلقه هایی داشتیم. در شهرستان ها هم دوره های آموزشی متمرکز دو روزه داشتیم. ولی مشکل فضاهای دانشجویی این است که افراد این جمع بندی را ندارد که در فضای بین الملل بمانند. مثلا در دانشگاه امام صادق بنده دو سال وقت گذاشتم ولی زمانی که انتخابات شد همه افراد رفتند به دنبال موضوع انتخابات و بعد انتخابات نیز دیگر بازنگشتند. باید خود تشکل های دانشجویی این مسئله را برای خودشان حل نمایند.
- امت در فضاهای همایشی چقدر ورود داشته است؟
ما در دل پروژه های خود همایش داریم. برای مثال ما در دل پروژه زائران صلح 3 همایش در زمان حضور این افراد در ایران برگزار نمودیم. یعنی همایش را ما به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگ تعریف می کنیم که این پروژه قرار است یک هدفی را به انجام برساند.صرفا همایش برگزار کردن به نظر ما موفق نیست. ما کلا در مسیر اقدام هستیم البته عملزده نیستیم. بلکه مسئله را طرح کردیم و به این نتیجه رسیدیم که مسئله را باید حل نمود. نه اینکه در مورد مسئله دوباره هم اندیشی کرد. البته در حد توان خودمان. مثلا در مورد مسئله ی سوریه توان ما این بوده که یک کاروان زائران صلح راه اندازی کنیم. یا مثلا کاروان جهانی الی بیت المقدس یا کاروان آسیایی همبستگی با مردم غزه عملا خود یک همایش در حال حرکت بوده است. از سیستان که این کاروان وارد شد. استقبال مردم از اینان یا در کرمان و یزد و... ما عملا یک ماه همایش داشتیم. از هند تا غزه این یک همایش در حال حرکت است و فقط مدل آن تغییر کرده و یک همایش هتلی نیست.
منبع:: ویژه نامه خبرنامه کاغذی دانشجویان ایران [9/16]
